water en vuur

Van Aiguamolls de ‘l Empordà krijgen we nooit genoeg. Dat heeft diverse redenen. Allereerst is er ontzettend veel te zien op vogelgebied. Op de wandeling van vandaag spotten we bijvoorbeeld zo’n 100 (nee echt) flamingo’s in diverse kleurstellingen. De andere reden is heel prozaïsch: het is zo lekker vlak. Bovendien zijn de diverse vogelkijkhutten uitgerust met bankjes en langs de wandeling van vandaag stonden ook nog extra bankjes met uitzicht op die flamingo’s.

Wij gingen het park nu aan de zuidkant binnen voor route 1 of 2, maar al snel werd duidelijk dat van een doorgaand pad nog steeds geen sprake was. Alles liep uit op een meertje. Gelukkig konden we wel de zeer hoge Senillosa-toren bereiken. Die toren maakt deel uit van een serie oude rijstsilo’s – uit dit gebied kwam ooit de rijst voor de paella – maar is nu een observatorium. Willem genoot van het 360-gradenuitzicht, ik hield het bij een bankje. Het pad langs de Camargue-paarden van gisteren was vandaag iets verder te berijden, en ook het gras was weer bereikbaar voor de paardjes. Er waren zo mogelijk nog meer koereigers, mooi hoor.

We eten zo'n beetje om de dag buiten de deur en vandaag was restaurant Txots aan de beurt. Geen idee wat Txots betekent, maar de Catalanen zijn gek op de X. Dit restaurant nu was een soort Mexicaans-Baskisch-Catalaans steakhouse, maar je kon ook paella krijgen en dat deden wij. De specialiteit echter bleek de zgn. txuleton; dat betekent steak en je krijgt dan een hele kilo die je zelf mag grillen op een soort altaartje. Kost € 95 met z'n tweeën, maar dan krijg je er ook friet en sla bij. Wij gingen pas los bij het dessert: Willem had appeltaart besteld, en die ging schuil onder een berg suikerspin; ik ging voor de Taps de Cadaqués, champagnekurkvormige cakejes waar brandende rum overheen werd gegoten. Morgen weer!