Tamnavulin

Voor deze vakantie hadden we allebei een missie:

• ik wilde elke dag een andere whisky proeven, liefst uit de streek waar we dan zaten. Dat proeven is gelukt, die streek niet altijd.
• Willem wilde dezelfde plantenlabels kopen als diegene die Monty gebruikt. Voor tuinmaagden: Monty Don is ‘Englands most loved gardner’ en presentator van Gardners World. Deze missie was nog niet geslaagd.

We hadden inmiddels diverse grote en kleine tuincentra bezocht, en Willem had al wat labels gekocht die het bijna waren, maar toch. Vandaag ging het dan gebeuren, want er lagen twee tuincentra op onze route naar de boot. De eerste was enorm, maar zag de tuin meer als de zgn. buitenkamer: veel prullaria, weinig ‘Monty’.  Maar de tweede was het. Labels dus, maar ook een handig schepje, en een harkje, en zaadjes die we in Nederland niet hebben (of toch wel), en dergelijke. In twintig minuten gaf Willem uit waar ik drie weken over had gedaan qua whisky…

De twee uurtjes die we nog over hadden brachten we door in Tynemouth, een badplaats aan de mond van de Tyne (duh). We wilden naar het strand, maar ja: de zon scheen en het was zondag - parkeren bleek een mission impossible. Het werd een bankje langs de boulevard.

Die bankjes vormen nog wel een dingetje hier. Ze zijn altijd opgedragen aan een geliefde overledene; dat zagen we al tijdens onze wandelingen elders. Ook de hond doet mee: “in loving memory of Hector, our fourlegged friend”.  In Tynemouth hadden ze er nog meer werk van gemaakt; op of aan elk bankje hingen bloemen: vers, verlept, kunst - alles mocht blijkbaar. Bijzonder.

De boot lag keurig klaar, op de zonnige rooftopbar stond een eensmansorkestje de jaren 80 over te doen, de hut leek ruimer dan een pod, het diner was uitstekend, en we konden de whisky-aanbieding (drie soorten rijping van Tamnavulin!) niet weerstaan; inmiddels staat er dus negen liter in de kofferbak, wat een feest.

Morgen is het uit met de pret. Bedankt voor het meereizen en tot een volgende keer.