nog één keer een wandeling(etje)

“Hebben jullie alle dichtstbijzijnde dorpen al uitgespeeld?” was de reactie van onze dochter op ons bezoek aan Barcelona. Dus dat was vandaag min of meer het plan. Naast Lloret de Mar ligt namelijk nog Tossa de Mar, de parel van de Costa Brava volgens sommige boekjes. Er zouden daar in de oude visserswijk Sa Roqueta nog pittoreske huisjes in smalle straatjes zijn, en hellende trapsteegjes, en natuurlijk de prachtige kerk van Sant Vicenç uit 1755. Die kerk was wel even een verschil met de kerk van gisteren, vooral ook omdat ik de enige bezoeker was, en verder was de Sant Vicenç best fraai maar nu even niet. Het enige dat trouwens aan een visserswijk deed denken was het beeld van een visverkoopster. Verder waren er vooral rolluiken en hekwerken.

Waar iedereen echt voor naar Tossa de Mar komt is de Vila Vella. Dit is de laatst overgebleven ommuurde Middeleeuwse stad aan de kust van Catalonië. Het geheel is in 1931 een historisch monument geworden. Vila Vella bestaat uit smalle bekeide straatjes met traditionele Middeleeuwse huizen binnen de stadsmuren. Die vestingmuur met zijn uitkijktorens werd in de 12e eeuw gebouwd om de aanvallen vanaf zee tegen te gaan. Het was vandaag een drukte van belang met vooral Aziaten in hun zondagse kleren die allemaal op de juiste punten op de foto moesten.

Willem had Tossa de Mar als startpunt gekozen voor zijn waarschijnlijk laatste GR92-wandeling. Ik loop die pittige stukken niet meer mee, ik ben een week geleden weer eens gevallen... Maar ik zou Willem een dorp verderop oppikken, in Santa Maria de Llorell. We hadden daarvoor een handige parkeerplaats afgesproken. Dat ging hem echter niet worden: het gehele plaatsje bleek een verzameling campings, dus ik reed me voortdurend vast tegen slagbomen. Zo werd het een wat langere wandeling, met als slotstuk een geinig bungalowpark, en we moesten nog opschieten want storm Marta hing al dreigend in de lucht.