zon en wind

Ons appartement in Lloret is van een heel ander kaliber dan de flat in Roses. In Roses was alles heel licht, maar wel bijna steriel-wit, een tikje wrakkig en bovendien wat ‘schraal’ door eerder genoemde minpuntjes. Het appartement in Lloret is wat knusser en veilig-beige. Wat er in ons vorige huisje ontbrak aan kleine gemakjes is hier in overvloed; en al hebben we een tuin, we missen nu het zeezicht. Je moet wel wat te mauwen houden.

We ontbeten dus lekker in de tuin vanochtend, maar de tramontana verpestte het een beetje. Dat is een droge, koude en sterke wind uit de Pyreneeën; de naam is afgeleid van het Latijnse trans montes, wat `over de bergen' betekent. Je leert elke dag wat. Ik had niet zo’n last van de koude wind – ik heb een natuurlijk speklaagje en alleen in bed koude voeten – maar Willem was voortdurend druk met vest aan/vest uit, shirt aan/shirt uit.

Toen de wolken toenamen (of waren het toch chemtrails? Wij volgen Wakker in Paraguay…) was het tijd voor een wandelingetje naar het strand. De Platja (Catalaans voor playa) de Sa Boadella is een meter of 500 hiervandaan, maar dat zijn uiteraard geen platte meters. Ons vakantiecomplex uit 2004 bestaat uit geschakelde kubusjes met trappen en loopbruggen, dus het duurt wel even voor je eraf bent. Dan komt er een fraai pad door een bos van zilveracacia’s (mimosa) en zeedennen met allerlei leuke kbv’tjes (Europese kanaries, bleek later). Ook de GR92 is weer van de partij, en er was zelfs een aanduiding van de Camino – goed bezig! Het bospad eindigt met een trap naar de woeste zee en het strand. Deze platja is ook een naaktstrand, maar dat vond vandaag niemand een goed idee.