uniek kustmoeras

De Spaanse costa staat vol met best wel lelijke appartementencomplexen. Wij hebben, aan beide zijden van ons zee-uitzicht, dergelijke buurgebouwen. En het is nog geen seizoen, dus alle rolluiken zijn dicht. Erg ongezellig, maar wel rustig. Ook aan de zuidkant van Roses (wij wonen in noord) is iets mallotigs verrezen, waarover een andere keer misschien meer. Maar na de bouw van die zgn. lagunestad was voor velen de maat vol en kwamen er protesten. Die hadden resultaat, want het mediterrane moerasgebied tussen de mondingen van twee rivieren is in 1983 een natuurpark geworden van 5000ha met de schone naam Aiguamolls de l'Empordà.

Dit kustmoeras heeft een paar heerlijk vlakke paden en een aantal observatiehutten zodat je volop beestjes kunt spotten. Veel ooievaars houden hier op hun trektocht een tussenstop, dus het was een af- en aanvliegen van jewelste. Ook diverse drijfsijsjes zoals de dodaars, de krakeend en onze vriend de taling waren thuis en aan de horizon sjouwden nog wat damherten door het beeld. Langs het pad amuseerden we ons met het duiden van kbv'tjes: het roodborstje en de puttertjes kennen we wel, maar de Siberische tjiftjaf was nieuw voor ons. Vlak voor ons keerpunt (de hele rondwandeling was mij te veel) zag ook ik een echte hop. Wat een leuk kuifje heeft deze specht toch.

Het park is overigens gratis, maar parkeren kost wel een paar euro. Nu draai ik mijn hand niet om voor een beetje parkeerautomaat, maar die Catalaanse instructies is toch behelpen. Met zinnen als 'ik wil twee paars rokjes kopen' red je het niet. Nadat ik de hele machine op tilt had gekregen greep de man die na mij wilde betalen in. Hij sprak gelukkig Engels, drukte zonder pardon op de hulpknop en legde señora's situatie uit aan de helpdesk. Denk ik. Het probleem zat hem in mijn bankpasje, dat moest ik veel langer voor het schermpje houden. En toen was het leed snel geleden. Aardige jongens die Catalanen.