over schipbreukelingen

Na twee dagen vrijwel niets anders gedaan te hebben dan een beetje lezen in de zon op het balkon wilden we wel eens aan de wandel. We hebben weer een routeboekje, dus iets eenvoudigs leek een goed idee.

Rond half twaalf - we zijn nu eenmaal geen vroege starters - begonnen we aan een prettige wandeling naar Cap Norfeu. De klimmetjes waren te doen, de rozemarijnstruiken mooi in bloei en hier en daar vlogen er puttertjes uit de macchia of schoten er sprinkhanen voorbij. Fraaie uitzichten op zee en bergen met aan de horizon de besneeuwde Pyreneeën. Dat de Pyreneeën hier zo dicht bij zijn, dat komt door Orpheus; deze Griekse bard leed hier schipbreuk. Hij klampte zich vast aan een rots, maar kon niet bij de kust komen. Zijn wanhoopslied boeide de Pyreneeën zo dat ze zich uitstrekten om dichterbij te kunnen komen. Dat lukte, en Orpheus sprong naar het vasteland. Die plek is dus de Kaap van Orpheus, Cap N'Orfeu.

Ook wij leden een soort schipbreuk. Omdat ik voor de laatste (klim)kilometer afhaakte, kwam ik als eerste terug bij de auto. En die ging niet open. Sleutel uit het houdertje gepeuterd, want als de elektronica niet werkt is mechanica je vriend. Zo kreeg ik één deur open, maar de rest wilde niet en starten ho maar. Willem had inmiddels de kaap gerond en was op de terugweg, maar die verwachtte ik pas over een uur. Ik had gehoopt op een kopje thee in de zon, met een koekje en de krant, maar ging in plaats daarvan alvast de Nissan hulpdienst te bellen, wel in de zon. En met een kopje thee. Geweldige service: een aardige (Nederlandse) juffrouw noteerde alle gegevens, deed iets met een sms’je om mijn locatie te vinden (“ergens op een landweg in Spanje”) en beloofde een hulpdienst in te schakelen.

Willem was intussen gearriveerd maar zelfs deze alleskunner kon hier geen wonderen verrichten. Al snel kreeg ik een appje van lokale sleepdienst Alevais Grues. Wij communiceerden geheel in het Nederlands, dankzij de whatsapp. Gelukkig maar, want ik ben met DuoLingo nog niet bij autopech. Ook dankzij 'locatie delen' kon ik met één druk op de knop aangeven waar we gestrand waren. En met een uurtje (KOUD!!!) kon ons handen-en-voetenwerk beginnen, want we deelden geen enkele andere taal met señor Alevais. De accu bleek geheel leeg (#hoedan) dus onze redder deed iets met kabels en beeldde uit dat we minstens een half uur de motor aan de gang moesten houden. Dit alles duurde nog geen vijf minuten.

Toevallig was het precies een half uur rijden naar nu al onze favoriete Lidl - voor de liefhebbers van kleine lokale winkeltjes: overal zitten nu makelaars in, je verzint het niet; een appartement als het onze kost een kleine twee ton. Terwijl ik ging funshoppen bleef Willem heel aso in een stationair draaiende auto op het parkeerterrein zitten. Nu maar hopen dat dat uurtje voldoende is geweest.