top van de adelaar

Spanje is een van Europa's topbestemmingen voor roofvogels, zeker in de Pyreneeën, en daar zitten we niet zo ver vandaan. Diverse adelaarsoorten, gieren en wouwen zijn er te spotten, maar dan moet je wel in de juiste tijd van het jaar komen. En dat is niet nu. Maar er is een tussenoplossing: Cim d'Àligue (= top van de adelaar), een soort dierentuin voor roofvogels. Doel van dit centrum is het publiek bewust te maken van de kenmerken en bijzonderheden van deze vaak majestueuze dieren. Dat doen ze via een rondleiding langs de volières en een vluchtdemonstratie op een – komt-ie – iconisch uitkijkpunt. De voertaal is Catalaans, maar in het weekend doen ze ook… Spaans.

Wij namen de gok. Google translate deed een dappere en nog best aardige poging de rondleiding simultaan te vertalen, maar ach de meeste informatie kun je ook lezen, en zonder te willen opscheppen: het was niet onze eerste roofvogelshow. Maar dit was wel mooi kleinschalig; niet-Engels voorkomt in elk geval busladingen toeristen. De aanwezige Spaanse kinderen (studiedag of zo?) waren al voor ons al pittig genoeg. Volwassen Spanjaarden kwekken de hele dag door, en dat doen de kinderen dus ook maar dan op een hoger en harder volume.

Maar tijdens de vluchtdemonstratie zweeg iedereen vol respect. Die snavels en klauwen komen echt op minder dan een armlengte aan je voorbij, daar maak je geen grapjes over. En het was een mooie voorstelling. Willem heeft vandaag 1605 foto’s gemaakt – ik verzin dit niet – de mooiste zie je hier later. Ik heb dan weer een paar (korte) filmpjes.

Bonus was nog het bijbehorende restaurant dat, terwijl we uitkeken op de wouwvolière, een werkelijk heerlijke groentesoep serveerde plus een fraaie salade met geitenkaas. Dat kaasje was gefrituurd, want er moet bij elke maaltijd minstens één onderdeel uit het vet komen. Mij hoor je niet klagen.