Lloret de Mar

De Camino de Ronda is oorspronkelijk aangelegd om de Guardia Civil te helpen bij het patrouilleren langs de kust en zo smokkelaars te onderscheppen. Het kustpad daalt af naar elke baaite (cala), en dat betekent dus eindeloos veel trappen af, en daarna weer op. Vanaf Roses hadden Willem, Lucinda en Jelmer al een stuk van dit pad (ook onderdeel van meergenoemde GR92) gelopen, en vandaag was ik aan de beurt. Ik hou immers zo van trappen, en dat is wederzijds.

Waar ik wel echt gek op ben is een goed gemarkeerde route, en dit was er eentje. Met bordjes, en verfstreepjes, prettige stenen, nette leuningen, en zelfs hier en daar een bankje. Dat Harry (die storm, u weet wel) hier en daar wat schade had aangericht, dat is dan maar zo. De zee beukte er vrolijk op los, de meeuwen hingen in de wind en hier en daar zat een aalscholver zijn was te drogen. Ook de bloemetjes beginnen te komen, zoals de vuurrode aloë.

Onderweg passeerden we eerst het kasteel van Sant Joan, het begin van Lloret in de 11e eeuw. Het kasteel doorstond diverse belegeringen en aardbevingen, tot de Engelse alles plat bombardeerden tijdens de Slag bij Trafalgar in 1805. Ik moest het even opzoeken maar de Kaap van Trafalgar ligt dus een paar costa’s verderop. Inmiddels is de toren gerestaureerd en te bezoeken, maar niet vandaag.

Vlak voor het einde van ons traject, het ‘echte’ strand van Lloret de Mar, passeerden we La Dona Marinera (de vissersvrouw). Dit beeld uit 1966 van een wachtende en naar broer, zoon of vader uitkijkende vrouw symboliseert de hechte relatie van Lloret met de scheepvaart. Door de groei van het toerisme is de scheepvaart beetje bij beetje verdwenen, maar de relatie met de zee en het scheepvaartverleden onderstrepen ze graag.

Aan het Platja de Lloret de Mar moet het allemaal gebeuren. En wij hadden ook wel zin in friet van Piet of een kroketje van Edje. Maar niks hoor. Vrijwel alles zat achter rolluiken verstopt, slechts een enkele kebabzaak was geopend, plus één klein souvenirwinkeltje. Na even doorstappen vonden we gelukkig nog het overdekte en verwarmde terras van restaurant Marsol waar we genoten van tallarinas salteada: schelpjes met citroen, knoflook en peterselie.

Achter het restaurant zagen we tot onze verrassing de Sant Romà met zijn gekleurde keramieken koepels. De kerk is in de 16e eeuw gebouwd in Catalaans-gotische stijl, maar er is in de 20e eeuw het nodige aan gesleuteld; de invloed van Gaudí – immers de koning van de mozaïeken – is onmiskenbaar. De kerk is meestal open, maar nu even niet.