Blanes en de Tordera

Blanes is de zuidelijkste plaats van de Costa Brava; er zijn overigens 17 verschillende costa’s maar daar zal ik je niet mee vermoeien. De rivier de Tordera markeert de grens tussen ‘onze’ costa en de volgende, en de delta van deze rivier is een beschermd gebied waar je, al naargelang het seizoen, veel vogels zou kunnen zien, naast de mediterrane boomkikker, rivierschildpadden en waterslangen. Die laatste kon ik missen, maar de rest was ook niet thuis. Meeuwen en eenden, meer smaken waren er niet op het water.

Toch was het een leuke wandeling want in het struweel aan beide zijden van het pad was het een gekwetter en getsjilp van jewelste. Puttertjes, tjiftjafs, ringmussen en kanaries streden om onze aandacht, en in het aanpalende weiland scharrelden nog wat koereigers. Het is een wonderlijk gebiedje zo met de skyline van Blanes op de achtergrond. En het was een drukte van belang met wandelaars en fietsers, want het is zondag. Wij zijn soms de dagen een beetje kwijt...

Wat alle plaatsen waar we nu geweest zijn gemeen hebben, is eenrichtingverkeer. In Roses was de heenweg naar de restaurants daarom altijd twee keer zo langs als de terugweg. Hier in Lloret zijn we af en toe het spoor even bijster; al die complexen lijken ook op elkaar. Maar Blanes spande wel de kroon. Het was echt een Hotel California-gevoel: “you can check out any time you like, but you can never leave”. We bleven maar rondjes draaien, want ze zijn in Spanje gek op rotondes. Blanes is trouwens wel de eerste plaats waar daadwerkelijk wat oude(re) pandjes tussen de modernere hotelblokken staan. Het was bijna gezellig.