Granada (-Madrid)

Albaicín is de oude moorse wijk van Granada met smalle, soms steile, steegjes die met kasseien bestraat zijn. Ja, kasseien is het wel hier, soms leuk zwart-wit gemozaïekt maar altijd ongelijk. Dus kijken waar je loopt. De vele trappen verhoogden de wandelvreugde. Granada is weer een van die steden die op zeven heuvelen is gebouwd. Mooie uitzichten, maar je moet er wel wat voor doen.

Het bekendste ‘mirador’ is het terras bij de Sint-Nicolaaskerk: blijvend vrij uitzicht op het Alhambra, met natuurlijk weer die besneeuwde toppen van de Sierra Nevada erachter. Je moet daar eigenlijk ‘s avonds naartoe, want de zonsondergang kleurt dan het Alhambra rood; Bill Clinton vond het “the most beautiful sunset in the world”, maar ook Matisse was onder de indruk. Wij waren er echter om 11:00 uur vanochtend dus dat was met tegenlicht. Ook mooi hoor. We kregen wel respect voor onszelf toen we zagen hoe uitgestrekt het Alhambra is.

De weg terug was uiteraard iets minder pittig, en bovendien zat er op die (toeristischer) route om de zoveel meter een gitarist, de een wat getalenteerder dan de ander. We hadden nog tijd voor een lekker lunch op het ene zonnige terras en een koffietje op het andere, en toen was het tijd voor de snelle trein naar Madrid waar de zon helaas net vertrokken schijnt te zijn.