donkere wolken

De weersverwachting zag er niet best uit, maar er moest wel gewandeld worden: de jongelui hadden niet voor niets twaalf uur in de trein gezeten. Ze hadden een relatief pittige wandeling uitgezocht vanaf Cadaqués langs de kust naar Cap de Creus, het meest oostelijke punt van het vasteland van Spanje. Heen en terug zou dat 15km zijn (drie uur volgens het leugenachtige boekje), dus we besloten tot alleen heen, en daar zou dan Taxi Mama klaar staan. Want aan een dergelijke monstertocht waagt moeder zich niet.

De wandeling verliet Cadaqués bij de kapel van Sint-Baudilus, patroonheilige van kurkhandelaars, wie kent hem niet... De goede man kwam uit Nîmes en is vooral bekend in deze regio van Catalonië. Het pandje is gebouwd rond 1700 en alleen al het kerkhof is de moeite waard. De wandelaars liepen verder door het fraaie visserplaatsje Portlligat (waar Dalí een huis had, en een olijfboomgaard), langs fraaie baaien en over glibberige rotsen, door de wind, door de regen. Heel on-Spaans eigenlijk.

En ik slingerde intussen de auto over de 20km-weg door de macchia onder een steeds grijzer wordende lucht naar boven, en waaide op de Cap de Creus haast uit mijn jasje. De regen joeg mij vervolgens naar binnen, want er stond zowaar een geopend restaurant naast de vuurtoren. Met wifi. En aardappeltortilla. De digitale krant had ik zelf bij me. Na een paar uurtjes verschenen de druipende wandelaars, dus die waren wel toe aan een stukje pastís de poma amb panses (appeltaart met rozijnen), pa de pessic d’ametlles i xocolata (cake met amandelen en chocola) en pastís de formatge (cheescake in goed Nederlands). Thuis wachtte een warme douche en droge kleren. Lekker hoor, zo'n flatje.