bloed, zweet en Russen

Moesten we in Roses steeds een half uurtje rijden voor een leuke wandeling, hier stappen we zo dat kustpad op. Tenminste, daar zag het naar uit. We hadden de GR92 al naar het oosten gelopen, naar de Platja de Lloret de Mar. Nu wilden we naar het westen, naar de Platja de Santa Cristina. De diverse kaartjes en route-apps waren het niet eens over het pad, en al lopend raakten we ook de bewegwijzering kwijt. Het was wel weer een prachtig pad met mooie doorkijkjes o.a. naar het park van gisteren.

We eindigden echter bij een groot hek. Het pad dat we hadden moeten hebben was onzichtbaar gemaakt door een boom die enkele stormen geleden het loodje had gelegd. Dat werd het betere klauter- en kruipwerk, en daar ben ik – vriendelijk gezegd – niet erg goed in. Met letterlijk bloed, zweet en tranen is het me gelukt de boom te bedwingen, maar er zijn harde woorden gevallen. En nee, daar zijn geen foto’s van.

Waar wel foto’s van zijn is van ons restaurantbezoek. Na wat cruisen – het is nog geen seizoen – kwamen we terecht bij Ananda, een banketbakker met restaurantaspiraties. Zoals bij de meeste restaurants in deze contreien word je geacht de menukaart middels een QR-code binnen te kruien. En dan begint de pret met een taalkeuze, vaak tussen Catalaans en Spaans, maar bij Ananda was het Catalaans of… Russisch.

In Fenals (zeg maar het Osdorp van Lloret) waar wij nu wonen, is namelijk een flinke Russisch-Oekraïense gemeenschap. De eigenaars van ons appartement, Katya en Sergei, komen bijvoorbeeld uit Sint-Petersburg. In het restaurant waar we eergisteren waren (om de dag uit eten hè?) zat het ook vol Russen, allemaal met opgespoten lippen aan de champagne. Altijd fijn als een cliché een beetje klopt. Hier bij Ananda zaten de dames aan de thee. Er stond wel kaviaar op de kaart, maar wij gingen voor de risotto. En de syrniki, Oekraïense kwarkpannenkoekjes met spinazie en zalm; wel een beetje meedoen hè?