Ben Nevis

Het imposante Glenfinnan Viaduct is onderdeel van de beroemde West Highland railway. Het treinviaduct kreeg natuurlijk wereldfaam door de Harry Potter-films. Twee keer per dag rijdt de Jacobite-stoomtrein over deze brug; een kaartje kost een euro of tachtig, maar voor bijna niets (£5 parkeergeld) kun je de trein ook langs zien komen. Zo deelden wij dus tegen 11:00 uur in de miezer op een zompige helling een unieke ervaring (filmpje!) met een paar honderd man, waarvan velen met HP-sjaals of sweaters. De meeste mensen sjokten daarna terug naar hun auto, maar wij gingen de Glenfinnan Viaduct Trail  lopen en waren hier toevallig - nee echt -  op tijd voor het zwaaimoment.

De wandeling was zeer gevarieerd: mooie uitzichten op dat iconische (nog maar eens) viaduct en op Loch Shiel, prachtige zeldzame orchideeën, en af en toe een zonnetje. Halverwege de wandeling kom je bij het Glenfinnan Station Museum. Cakejes natuurlijk in de tot café verbouwde restauratiewagon, maar ook een leuke demonstratie van wissels en seinen. Willem was daar erg goed in, want die woonde vroeger bij het spoor en mocht ‘s zondags meehelpen.

Het tweede stuk van de wandeling voerde o.a. langs de oever van Loch Shiel en rond  het monument voor Bonnie Prince Charlie. Deze Stuart begon hier in 1745 aan het vormen van een leger opstandelingen (de Jacobieten), maar het liep niet goed af. Kijk of lees Outlander voor meer smeuïge details. We waren precies op tijd terug op de parkeerplaats om de retourtrein nog even te zien, en vooral weer de honderden fans die deze keer verspreid over het gras hun filmpjes maakten.

Whisky van de dag is Ben Nevis, de distilleerderij om de hoek. Ook hier waren de rondleidingen al lang volgeboekt, maar we konden nog wel binnenlopen voor een tasting van £5 per glas, zeer schappelijk. We kochten natuurlijk een fles, en we kregen van het aardige uitlegmeisje ook twee samples (halve glaasjes eigenlijk) mee van de whisky die we niet geproefd hadden.

En nog was de lokale pret niet afgelopen. We aten bij The Moorings, de bistro naast Neptune’s Staircase en gingen voor de klassiekers: samen het voorgerecht haggis bonbons, ik weer aan de fish&chips en Willem nam de steak & ale pie. Het was allemaal zeer smakelijk, nee echt. Hoofdattractie vormde echter het Italiaans stel tegenover ons: zij stelden een laptop op tafel op om een blijkbaar belangrijke voetbalwedstrijd te kunnen volgen, maar zaten voornamelijk ieder op hun eigen telefoon. Wij zagen Duitsland twee keer scoren; was dit al de finale?